چرا فولادسازی سنتی اروپا تا ۲۰۴۰ از گردونۀ رقابت خارج می‌شود؟

به گزارش خبرنگار فولادبان، نتایج یک مطالعۀ جدید از مؤسسۀ مشاورۀ PwC Deutschland نشان می‌دهد که تولید فولاد اولیه به روش‌های سنتی در اروپای مرکزی پس از سال ۲۰۴۰ توان رقابت اقتصادی خود را از دست می‌دهد؛ تحولی بنیادین که با تغییر الگوی مصرف محصولات فولادی، تقاضا در بازار این قاره را به‌تدریج به سمت محصولات مبتنی بر قراضه و فرآورده‌های پایین‌دستی با ارزش افزودۀ بالاتر سوق خواهد داد.

این گزارش که خلاصه‌ای از آن در روزنامۀ اقتصادی آلمانی «هاندلزبلات» منتشر شده، تأکید دارد که حتی با توسعۀ فناوری‌های کم‌کربن، فولادسازی اولیه در اروپای مرکزی با چالش‌های جدی مواجه است؛ چالش‌هایی نظیر هزینه‌های سرسام‌آور انرژی، محدودیت در دسترسی به هیدروژن سبز و تضعیف مزیت رقابتی در برابر رقبای جهانی که مستقیماً بر میزان عرضه، قیمت نهایی و قدرت رقابت محصولات فولادی در بازار تأثیر می‌گذارد.

بر اساس این مطالعه، انتظار می‌رود سهم فولادِ تولیدشده از قراضه در کوره‌های قوس الکتریکی در بازار اروپا جهش چشمگیری یابد و پاسخگوی بخش عمده‌ای از تقاضا باشد. هم‌زمان، جهت‌گیری سرمایه‌گذاری‌ها نیز فراتر از گذشته به سوی توسعۀ زنجیرۀ پایین‌دستی، فرآوری تخصصی محصولات فولادی و پاسخ به نیاز خریداران به مقاطع فولادی با ارزش افزودۀ بالاتر هدایت می‌شود.

کارشناسان PwC همچنین هشدار می‌دهند که بدون دسترسی کافی به انرژی ارزان‌قیمت، هیدروژن سبز و حمایت‌های ساختاری، تداوم فعالیت واحدهای فولادسازی اولیه در اروپای مرکزی از نظر اقتصادی ناممکن خواهد بود؛ امری که نه تنها تعادل عرضه و تقاضا در بازار جهانی فولاد را برهم می‌زند، بلکه جایگاه رقابتی و میزان مصرف محصولات این منطقه را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد.

این ارزیابی در حالی صورت می‌گیرد که بازار و صنعت فولاد اروپا طی سال‌های اخیر زیر فشار جهش هزینه‌های انرژی، مقررات سخت‌گیرانه‌ی زیست‌محیطی، رقابت سنگین تولیدکنندگان آسیایی و مازاد عرضه‌ی جهانی قرار داشته است. در این میان، فعالان بازار بر این باورند که تداوم شرایط موجود، صاحبان صنایع و خریداران را ناگزیر خواهد ساخت تا مدل تأمین و مصرف خود را بازنگری کنند و با چرخش تقاضا، بیش از پیش بر خریدهای تخصصی و محصولات فولادی کم‌کربن متمرکز شوند.