- فولادبان
- اخبار
- لیست قیمت
- تحلیل
- عینک فولادی
- مجله فولادبان
- گفتگو
- نشریات
- تبلیغات
دبیر انجمن سنگآهن ایران با رد این دیدگاه که فعالیتهای معدنی لزوماً به تخریب زیستگاههای طبیعی منجر میشود، تأکید کرد: بهرهبرداری از معادن در مناطق حساس زیستمحیطی، از جمله محدوده بهرامگور استان فارس، در صورت اجرای ضوابط علمی و نظارت دقیق، میتواند همزمان با حفاظت از گونههای ارزشمند حیاتوحش از جمله گورخر ایرانی انجام شود.
سعید عسکریزاده در گفتگو با فولادبان درباره نگرانیهای مطرحشده پیرامون صدور مجوز بهرهبرداری از معدن سنگآهن در منطقه حفاظتشده بهرامگور استان فارس اظهار کرد: در هیچجای دنیا اصل بر تعطیلی فعالیتهای معدنی به دلیل وجود گونههای گیاهی یا جانوری نیست، بلکه معیار، اجرای الزامات زیستمحیطی و کاهش آثار فعالیتهای معدنی بر اکوسیستم است.
وی با اشاره به تجربه کشورهای توسعهیافته افزود: در بسیاری از کشورهای اروپایی، حتی در قلب جنگلها نیز عملیات معدنکاری انجام میشود، اما با رعایت استانداردهای زیستمحیطی، پس از پایان فعالیت معدن، منطقه بازسازی شده و اکوسیستم حفظ میشود.
دبیر انجمن سنگآهن با تأکید بر اینکه حفاظت از محیطزیست و بهرهبرداری از منابع معدنی منافاتی با یکدیگر ندارند، گفت: سازمان حفاظت محیطزیست باید الزامات مشخص و قابل اندازهگیری را برای معدنکاران تعیین کند؛ از جمله حفظ جمعیت گونههای جانوری، صیانت از زیستگاهها و جلوگیری از برهم خوردن تعادل اکولوژیک. در مقابل، معدنکار نیز موظف به اجرای این الزامات خواهد بود.
عسکریزاده با بیان این که معدنکاران در بسیاری از موارد به حافظان محیطزیست تبدیل میشوند، تصریح کرد: حضور مستمر نیروهای معدنی در مناطق دورافتاده موجب شده است در موارد متعددی از شکار غیرمجاز جلوگیری شود. همچنین بسیاری از بهرهبرداران معدنی با ایجاد آبشخور، تأمین علوفه و گزارش تخلفات زیستمحیطی، در حفاظت از حیاتوحش نقش مؤثری ایفا کردهاند.
وی در پاسخ به این پرسش که آیا صنعت معدن ایران از توان فنی لازم برای تحقق این همزیستی برخوردار است، گفت: معدنکاران ایرانی نیز ظرفیت انجام این اقدامات را دارند، اما تحقق این هدف نیازمند تدوین دستورالعملهای علمی و تعامل مستمر میان فعالان معدنی و کارشناسان محیط زیست است.
دبیر انجمن سنگآهن ادامه داد: نگرانیها درباره تأثیر یک محدوده معدنی بر کل زیستبوم بهرامگور نباید بدون بررسیهای کارشناسی مطرح شود، زیرا محدوده فعالیت یک معدن در مقایسه با وسعت منطقه حفاظتشده بسیار محدود است و با مدیریت صحیح میتوان از بروز آسیب به زیستگاه جلوگیری کرد.
وی پیشنهاد کرد برای کاهش دغدغههای فعالان محیط زیست، شاخصهای کمی و قابل ارزیابی در مجوزهای معدنی تعریف شود و گفت: برای مثال، پیش از آغاز فعالیت معدن باید جمعیت گونههایی مانند گور ایرانی سرشماری شود و معدنکار متعهد باشد در طول دوره بهرهبرداری، شرایط زیستگاه حفظ شده و حتی در صورت امکان، شاخصهای حفاظتی بهبود یابد.
عسکریزاده در پایان تأکید کرد: تحقق توسعه پایدار در بخش معدن مستلزم فاصله گرفتن از نگاه تقابلی میان معدن و محیط زیست است. به گفته وی، تدوین دستورالعملهای مشترک میان سازمان حفاظت محیط زیست و بخش معدن میتواند ضمن حفظ سرمایههای طبیعی کشور، امکان بهرهبرداری مسئولانه از ذخایر معدنی را نیز فراهم کند.
جست و جو بیشتر ...