فولاد در مرز تعادل/ تقاضا همچنان ضعیف است، هزینه‌های تولید مانع سقوط بیشتر قیمت‌ها شد

به گزارش خبرنگار فولادبان، بازار جهانی فولاد هفته گذشته نیز تصویری از رکود همراه با مقاومت قیمتی را به نمایش گذاشت. اگرچه حجم معاملات در بسیاری از بازارهای مصرف‌کننده همچنان پایین است و کارخانه‌ها با کاهش سفارش روبه‌رو هستند، اما برخلاف انتظار، قیمت محصولات فولادی افت محسوسی را تجربه نکرده‌اند. این وضعیت نشان می‌دهد بازار وارد مرحله‌ای شده که کاهش بیشتر قیمت‌ها با مانع افزایش هزینه‌های تولید مواجه است.

یکی از مهمترین نشانه‌های این وضعیت، بازار قراضه است. قراضه وارداتی ترکیه با رشد ۵ دلاری به ۳۷۵ دلار در هر تن رسید؛ افزایشی که از نگاه تحلیلگران بیش از آنکه ناشی از رشد تقاضا باشد، بیانگر رسیدن قیمت‌ها به کف بازار است. زمانی که قیمت مواد اولیه پس از یک دوره نزولی طولانی با وجود ضعف تقاضا شروع به تثبیت یا افزایش می‌کند، معمولاً این پیام را به بازار می‌دهد که فروشندگان دیگر تمایلی به عرضه با نرخ‌های پایین‌تر ندارند.

عامل مهم دیگری که از قیمت‌ها حمایت کرده، افزایش بهای نفت است. قیمت نفت برنت طی هفته گذشته از ۸۴.۴۲ دلار به ۸۶.۱ دلار رسید. افزایش تنش‌های ژئوپلیتیکی در منطقه خلیج فارس و نگرانی از اختلال در مسیرهای حمل‌ونقل دریایی، هزینه سوخت، کرایه حمل و هزینه تولید فولاد را افزایش داده است. به همین دلیل، حتی در شرایطی که تقاضا ضعیف باقی مانده، تولیدکنندگان حاضر نیستند محصولات خود را با قیمت‌های پایین‌تر عرضه کنند، زیرا حاشیه سود آن‌ها به شدت کاهش یافته است.

این موضوع را می‌توان در سایر محصولات فولادی نیز مشاهده کرد. شمش صادراتی دریای سیاه با رشد ۳ دلاری به ۴۶۵ دلار در هر تن رسید و میلگرد صادراتی ترکیه نیز با افزایش ۵ دلاری در سطح ۵۷۵ دلار معامله شد. در مقابل، ورق گرم صادراتی دریای سیاه بدون تغییر روی ۵۲۰ دلار باقی ماند؛ موضوعی که نشان می‌دهد بازار هنوز از رکود تقاضا خارج نشده و افزایش قیمت‌ها بسیار محدود و محتاطانه است.

در بخش تولید نیز آمارها از ادامه سیاست کاهش عرضه حکایت دارد. تولید فولاد چین در ماه گذشته حدود ۵ درصد کاهش یافته و کشورهای حوزه خلیج فارس نیز افتی نزدیک به ۶ درصد را تجربه کرده‌اند. این کاهش تولید نه به دلیل محدودیت ظرفیت، بلکه نتیجه افت سفارش‌ها و تلاش تولیدکنندگان برای جلوگیری از افزایش موجودی انبارهاست. در واقع، کارخانه‌ها ترجیح می‌دهند تولید را با سطح تقاضا هماهنگ کنند تا از فشار بیشتر بر قیمت‌ها جلوگیری شود.

برای بازار ایران نیز این تحولات اهمیت قابل توجهی دارد. اگرچه قیمت فولاد در داخل کشور بیش از هر چیز تحت تأثیر نرخ ارز، سیاست‌های عرضه و تقاضای داخلی قرار دارد، اما تثبیت قیمت‌های جهانی می‌تواند از افت ارزش صادرات محصولات فولادی جلوگیری کند. در مقابل، افزایش هزینه حمل‌ونقل و انرژی ممکن است هزینه تولید را برای صادرکنندگان نیز بالا ببرد و حاشیه سود آن‌ها را تحت فشار قرار دهد.

در مجموع، بازار جهانی فولاد اکنون در نقطه‌ای قرار گرفته که ضعف تقاضا همچنان بزرگ‌ترین مانع رشد قیمت‌هاست، اما افزایش هزینه‌های تولید و کاهش عرضه نیز اجازه سقوط بیشتر بازار را نمی‌دهد. تا زمانی که پروژه‌های عمرانی، بخش مسکن و صنایع مصرف‌کننده فولاد در اقتصادهای بزرگ جان تازه‌ای نگیرند، احتمالاً بازار در همین محدوده‌های قیمتی نوسان خواهد کرد. به نظر می‌رسد نیمه دوم سال برای صنعت فولاد بیش از هر زمان دیگری به سیاست‌های اقتصادی چین، روند قیمت انرژی و وضعیت تجارت جهانی وابسته باشد؛ عواملی که می‌توانند مسیر آینده این بازار را تعیین کنند.